بررسي مقايسه اي حساسيت روش هاي تشخيصي گسترش مرطوب و كشت دياموند در شناسايي انگل تريكوموناس واژيناليس و ميزان ارتباط بين آلودگي و يافته هاي باليني
پيش زمينه و هدف:
تريکوموناس واژيناليس، تک ياخته يوکاريوت تاژکداري است که در مجاري ادرار و سرويکس و فورنيکس خلفي واژن افراد آلوده ديده مي شود. بيماري ناشي از آن را تريکومونيازيس مي نامند. متداولترين روش تشخيص انگل روش آزمايش ميکروسکوپيک گسترش مرطوب با حساسيتي در حدود 60 درصد مي باشد. اين مطالعه به بررسي مقايسه اي حساسيت روش هاي تشخيصي آزمايشگاهي آزمايش گسترش مرطوب و کشت انگل در محيط کشت دياموند در شناسايي انگل تريکوموناس واژيناليس پرداخته است.
مواد و روش:
در اين مطالعه ترشحات واژن 420 زن مراجعه کننده به مرکز بهداشت شماره 15 دانشگاه علوم پزشکي اروميه به دو روش آزمايش گسترش مرطوب به عنوان روش روتين تشخيصي و محيط کشت دياموند به عنوان روش استاندارد طلايي تشخيص انگل مورد بررسي قرار گرفت و نتايج هر دو آزمايش با هم مقايسه گرديد.
يافته ها:
از 420 نمونه مورد بررسي در روش گسترش مرطوب 11 مورد (2.6%) از نظر وجود انگل داراي آزمايش مثبت بودند در حالي که نتايج آزمايش کشت انگل آلودگي به انگل را در 10 مورد (2.4%) از مجموع موارد نشان داد. در اين مطالعه ميزان حساسيت آزمايش گسترش مرطوب و کشت در محيط کشت دياموند به ترتيب 100% و 90.9% به دست آمد. همچنين نتايج بررسي هاي آماري نشان داد که بين ميزان آلودگي و يافته هاي باليني از نظر آماري ارتباط معني داري وجود دارد (P<0.05).
بحث و نتيجه گيري:
از آنجا که روش کشت انگل غالباً از حساسيت بالاتري نسبت به ساير روش هاي تشخيصي برخوردار است شايد بتوان علت تفاوت نتايج در دو آزمايش گسترش مرطوب و کشت را ليزشدن انگل در نتيجه نقل و انتقالات لوله هاي آزمايش به آزمايشگاه انگل شناسي و يا نامساعد بودن شرايط رشد انگل در محيط کشت دانست.